Пишу этот пост спустя неделю после того матча. Специально подождал, чтоб захватить также и следующие после ЛЧ матчи чемпионата - посмотреть, как отразится среда на дальнейшей игре. "Кроты" матч (как, впрочем, и вся Украина) не играли (но вчера размялись в Кубке - 4:1 с второлиговой Полтавой), а "Батоны" ушли в матче с Торпедо от поражения (2:2) лишь на последней минуте.
С прелюдией покончено, идем к сути поста.

Поединок в Борисове в лайве я не смотрел, ушел спать, скажем так. Утром узнал результат... Ооо, в кои-то веки я понял, что значит слово "охуел"! Сидел минут 5, вперяясь в цифры счета, и по мне перекатывались самые разные эмоции: то шок от счета, то радость от выигрыша. А потом, я как девочка из анекдотов, не знал, чего хотел, - ведь накануне топил за донецких, но тут накатила печаль, что борисовчане проиграли.

Тэк-с, поколбасились, успокоились, приступаем к анализу.

Ну, с нашими все ясно - класс + опыт + скорость + индивидуальное мастерство + психоэмоциональная составляющая (чем больше забил, тем печальнее соперник -> тем легче его додавить). А вот почему проиграл БАТЭ? Далее поветствование пойдёт от лица "виновника".

Перевод следующих 8 абзацев на "общепонятный" язык - внизу. Тег "сократить/спрятать текст" работает почему-то только с одним абзацем а при попытке продублировать его 8 раз по числу всех абзацев - схавал весь текст, что после тега и до конца поста. Шо за фигня? Пришлось переставить оригинал и перевод местами вопреки задуманному.


У аўторак, 22 кастрычніка, нас ня проста спусцілі з нябес на землю. Не, нас моцна ўзялі за каўнер і з усяго маху кінулі аб землю, з высаты дзесь так 50 кіломэтраў. Вядома ж, без парашута. І, падобна на тое, што мы пакуль нават яшчэ і не прызямліліся.

Так вось. Чаму ж гэта такі адбылася?

1. Безальтэрнатыўнасць складу. Калі стала вядома, што ў матче ня згуляе Філіпенка, ў мяне зявіліся падазрэнні. Калі ж наступнага дня склеіў ласты Радзівонаў, падазрэнні змяніліся на ўпэўненасць. Не, ну сур'езна, ў бліжэйшэм матчэ ня зможа згўляць ключавы абаронца і ня менш ключавы нападнік, і пры всем гэтам кагосці годнага на замену не відаць і ў пэршым, і нават ў другім прыблыженні. Чімсці нагадвае Рэал Мадрыд мінулага сэзонў, калі ў ніх была з 25 гульцоў толькі 13-14 асновы, памятаеце? Розніца ў тым, што ў гішпанцаў быў клас, які кампенсаваў недахоп людзей, а ў БАТЭ - таковога не бачна яшчэ з адходў Брэссана.

2. Зміцер Ліхтаровіч. Для пачаткў, для тых, хто ў танкў, тлумачу: Зміцер - трэці ў спісу гульцоў-гвардэйцаў клуба з 419 матчамі, з купай самаго рознага вопыту. Ўлічваючы яго навыкі гўльні "на заднім фронце", ўсе чакалі, што ён якоясь мерай заменіць Філіпенка.

На самай же справе... Песэц, ня буду шмат пісаць, проста кіну графік:

На дадзеным малюнку названыя ўсе дзеянні Ліхтаровіча і, для параўнання, яго калегі Сцепаненка. Апорны паўабаронца БАТЭ за 45 хвілін матчу не здзейсніў ніводнага адбору, ніводнага перахопу, ніводнага разу не выйграў і не ўступіў у адзінаборства з супернікам (акрамя стандартных палажэнняў), не зрабіў ніводнага падбору. У яго толькі адзін няўдалы адбор на 40-й хвіліне матчу, і адно парушэнне правілаў на 4-й хвіліне матчу.

Разам з Зміцерам ў пары гуляў Яблонскі, малады 19-гадовы хлопец, які толькі ў жніўні прыйшоў у клуб. У яго - 3 адборы (2 няўдала), 1 перахоп, 3 падбору і 6 праведзеных адзінаборстве. Комменты залішнія.

Усё, Ліхтаровічу пара сыходзіць...

3. Недахоп вопыта. Бразыльскія гульцы Шахтаря ужо 4-5-6 гадоў гуляюць разам, адчуваюць адзін аднаго з заплюшчаными вачамі и прывязанай правай нагой. У нас жа - што не межсезонне, так дзікая ратацыя. Ну калі тут, скажыце на міласць, ўзвыкнуць, навучыцца камандным загатоўкам? Ну і яшчэ пара нюансаў, напрыклад, "хатнія" гульцы не сустракались раніцай з такими хуткасцямі, и таму прагназавана запанікавалі.

Тут можна яшчэ пару пунктау написаць, але я ужо выдыхаюся =/

Што далей? Наша галоўная надзея цяпер - не праграць ў Більбао!


читать дальше

 

Вспоминается название компьютерной игрушки "Анабиоз: Сон разума". Ну как еще объяснить, что писал этот пост НЕДЕЛЮ?!


@темы: футбол, размышения